روزی دانشـجوی جوانی برای مشورت اومد و گفت: میخواهـم
در دانشگاهمون کارفرهنگی بکنم، چه کار کنم بهتره؟
ازش پرسیدم: بلدی رخت و لباس بشویی؟
گفت: بله، بلدم! اما این چه ربطی به کارفرهنگی داره؟! مـن
میخوام کارفرهنگی کنم!
گفتم: حاضری لباس های هم اتاقیت رو توی خوابگاه بشویی؟
گفت: نه، کار سختیه. (بعد هم به شوخی ادامه داد) اینجا که
جبهه نیست تا ما از این جور ایثارگریا بکنیم..!
گفتم: جبهه نیست، ولـی هـم اتاقیت که آدم هست؟ تو برای
آدم بودن اون چقدر ارزش قائلی؟!
گفت: ممکنه بچهٔ خوبی نباشه!!
گفتم: اتفاقا چون ممکنه بچه خوبی نـبــاشه دارم این سـئوالو
میپرسم! آیـا قیمـت آدم بودنـش بـرای تـو اینقدر هـسـت که
اگه یک وقت پـیـش اومـد بتونی با آرامـش و لذت، لباسـش رو
بشویی و بـگی دارم لباس یک انسان رو میشویَم؟!
صادقانه گفت: نه، من اینجوری نیستم....
صمیمانه گفتم: اگه یه انسـان، حـتی اینقدر پیش تو اهـمیت
نداره، چرا میخای برای هدایتش کار فرهـنـگی بـکنی؟! به تو
چه ربطی داره که نگران بـهشـت و جـهـنم مردم باشی؟! تو
که آدمـا رو دوسـت نداری چـیـکار به سرنوشت شون داری؟!
کتاب انتظار عامیانه،عالمانه،عارفانه/ص۲۲
علامه حسن زاده آملی
اگر امر به معروف هم میخواهی بکنی خیلی آهسته...
مثل آینه باش...
آینه داد نمیزند یقه ات بد است...!
وقتـی روبــروی آینه می ایستی جیــغ نمی کشد بگوید
چــرا موی سرت اینجوری است...
خیلی سکوت محض است ، آهسته هیچ کس خبردار نیست ،
جـز تـو و آیـنـه...
متن دعا
وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي اللَّجَإِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى :
اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ فَسَهِّلْ لَنَا عَفْوَكَ بِمَنِّكَ، وَ أَجِرْنَا مِنْ عَذَابِكَ بِتَجَاوُزِكَ، فَإِنَّهُ لَا طَاقَةَ لَنَا بِعَدْلِكَ، وَ لَا نَجَاةَ لِأَحَدٍ مِنَّا دُونَ عَفْوِكَ يَا غَنِيَّ الْأَغْنِيَاءِ، هَا، نَحْنُ عِبَادُكَ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَ أَنَا أَفْقَرُ الْفُقَرَاءِ إِلَيْكَ، فَاجْبُرْ فَاقَتَنَا بِوُسْعِكَ، وَ لَا تَقْطَعْ رَجَاءَنَا بِمَنْعِكَ، فَتَكُونَ قَدْ أَشْقَيْتَ مَنِ اسْتَسْعَدَ بِكَ، وَ حَرَمْتَ مَنِ اسْتَرْفَدَ فَضْلَكَ فَإِلَى مَنْ حِينَئِذٍ مُنْقَلَبُنَا عَنْكَ، وَ إِلَى أَيْنَ مَذْهَبُنَا عَنْ بَابِكَ، سُبْحَانَكَ نَحْنُ الْمُضْطَرُّونَ الَّذِينَ أَوْجَبْتَ إِجَابَتَهُمْ، وَ أَهْلُ السُّوءِ الَّذِينَ وَعَدْتَ الْكَشْفَ عَنْهُمْ وَ أَشْبَهُ الْأَشْيَاءِ بِمَشِيَّتِكَ، وَ أَوْلَى الْأُمُورِ بِكَ فِي عَظَمَتِكَ رَحْمَةُ مَنِ اسْتَرْحَمَكَ، وَ غَوْثُ مَنِ اسْتَغَاثَ بِكَ، فَارْحَمْ تَضَرُّعَنَا إِلَيْكَ، وَ أَغْنِنَا إِذْ طَرَحْنَا أَنْفُسَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ اللَّهُمَّ إِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ شَمِتَ بِنَا إِذْ شَايَعْنَاهُ عَلَى مَعْصِيَتِكَ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُشْمِتْهُ بِنَا بَعْدَ تَرْكِنَا إِيَّاهُ لَكَ، وَ رَغْبَتِنَا عَنْهُ إِلَيْكَ.
ترجمه دعا
نيايش آن حضرت در پناه بردن به خداي تعالي
خدايا، اگر اراده كني كه ما را بيامرزي. اين آمرزش نتيجهي فضل توست، و اگر خواستِ تو كيفر دادنِ ما باشد، اين كيفر هم از عدالت توست.
بر ما منّت گذار و در كار بخشش خود سخت مگير. از گناهمان درگذر و ما را از عذاب خود رهايي ده كه ما را طاقت عدل تو نيست، و بيبخشايش تو هيچ يك از ما را اميدِ نجات نباشد.
اي بينياز بينيازان، اينك ما بندگانِ تو در پيشگاه توايم، و من از همه به تو محتاجترم. پس به توانگريِ خويش. تهيدستي ما را چارهاي ساز و احسانِ خويش را از ما دريغ مدار آن گونه كه نوميد گرديم؛ كه اگر چنين كني، آن كس كه از تو نيك بختي خواسته، بدبخت شود، و آن كس كه از احسانِ تو چشم بخشش داشته، تهي دست مانَد.
با چنين حال نوميدي، پيش چه كسي رَويم و روي نياز به كدامين درگاه بريم؟ خدايا، تو منزّهي، و ما آن بيچارگانيم كه بر آوردن خواست ايشان را واجب كردهاي، و آن رنج ديدگانيم كه بر داشتن رنج ايشان را وعده فرمودهاي.
خواستِ تو را سزاوارتر، و بزرگيِ تو را شايستهتر آن است كه بر خواستارِ رحمت خود، رحمت آوري، و آن كس را كه از تو ياري طلبد، فريادرس باشي. پس بر زاري و نياز ما رحمت آور، و اكنون كه خويشتن را بر آستانِ تو افكندهايم، بينيازمان فرما.
خدايا، آن دم كه از شيطان فرمانبري كرديم و از تو نافرماني، شيطان به شادي پرداخت. پس بر محمد و خاندانش درود فرست، و اينك كه ما او را براي خاطر تو رها كردهايم و به سوي تو آمدهايم، ديگر به گناه كردن ما شاد مكن.
گر کسی میخواهد دانشمند شود، دنیا برای او به مثابه مدرسه است و اگر انسانی میخواهد سعادتمند شود، دنیا برای او مزرعه است، ولی اگر میخواهد به هر دو برسد، باید مزرعه و مدرسه بودن را، در کنار یکدیگر ببیند.
گر انسانی میخواهد در دنیا زندگی کند، ممکن است فقیه، اصولی، جامعهشناس، ادیب و یا مورخ شود، اما حکیم نخواهد شد، چون دنیا از مجموعهای از اعتبارات تشکیل شده و با عناوین اعتباری تنها امور اعتباری نصیب او میشود، نه علوم تکوینی و حقیقی.
اگر انسان میخواهد حکیم شود، باید در زمین، زندگی کند و نه با دنیا، زیرا حکما، شب و روز و هر آنچه در این کره خاکی وجود دارد را، نشانه و دلیل بر حقانیت ذات اقدس ربوبیت میدانند؛ بنابراین اگر کسی میخواهد در مدرسه زندگی کند، باید با شمس و زمین و آسمان رابطه داشته باشد، تا بتواند حقیقت تکوین را درک کند.
نگاه به دنیا متفاوت است، یک زمانی انسان دنیا را تابلوی زیبایی میبیند، این دسته از انسانها برای تماشای دنیا آمدند، یک زمانی انسان از دنیا عبرت میگیرد که این انسانها از حوادث دنیا درس اخلاق میگیرند و دنیا برای آنها مزرعه و مدرسه میشود، این گروه میخواهند از ظلم به نورانیت و عدل برسند، لذا دنیا برای آنها معبر است نه مانع.
اگر کسی صحنههای عبرت آموز دنیا را میببیند و تحولی در او ایجاد نمیشود، این فرد تماشاگر دنیا است نه عبرت آموز. بهرحال گاهی دنیا مدرسه عملی است، برای حکیم شدن و گاهی مدرسه است برای اخلاق پروری، این زندگی دنیوی اگر با عمل صالح همراه شد، میشود مزرعه و در غیر این صورت مانع رسیدن انسان به سعادت خواهد شد.
