1. امام علی : «اللَّهُ‏ الْمَلِکُ‏ وَ عَلِیٌّ‏ عَبْدُه»؛ [1]

1.«خداوند، فرمانروا و على، بنده اوست»؛

2 امام حسن مجتبی : «الْعِزَّةُ لِلَّهِ»؛‏ [4] و «حَسْبِی اللَّه». [5]
3. امام حسین : «حَسْبِی اللَّه»، [6] و «إِنَ‏ اللَّهَ‏ بالِغُ‏ أَمْرِه‏». [7]
پينوشت :
[4] . «عزّت و قدرت از آن خداست»؛ الکافی، ج 6، ص 474؛ شیخ صدوق، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا ، محقق و مصحح: لاجوردی، مهدی، ج 2، ص 56، نشر جهان، تهران، چاپ اول، 1378ق.
[5] . «خدا مرا بس است»؛ الکافی، ج 6، ص 473.
[6] . همان.
[7] . «همانا خدا امر و فرمان خود را [به همه جا] رسانده است»؛ عیون أخبار الرضا

امام سجّاد : آن حضرت انگشتر امام حسین  را که نقش «إِنَ‏ اللَّهَ‏ بالِغُ‏ أَمْرِه‏» داشت، در دست می کردند. [8]
همچنین دارای انگشترهایی با نقش های دیگری مانند «وَ ما تَوْفِیقِی‏ إِلَّا بِاللَّه»، [9] و «خَزِی‏ وَ شَقِی‏ قَاتِلُ الْحُسَینِ بْنِ عَلِی» [10] بودند.
5. امام باقر : «رَبِّ‏ لا تَذَرْنِی فَرْداً»، [11] و «الْقُوَّةُ لِلَّهِ‏ جَمِیعاً». [12]
پينوشت :
[8] . الکافی، ج 6، ص 474.
[9] . «و توفیق من، جز به خدا نیست»؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج 46، ص 14، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.
[10] . «رسوا و بدبخت شد کشنده حسین بن علی »؛ همان، ص 474؛ شیخ صدوق، محمد بن علی، الأمالی، ص 131، نشر کتابچی، تهران، چاپ ششم، 1376ش.
[11] . «پروردگارا! مرا تنها مگذار»؛ بحارالانوار، ج 46، ص 345.
[12] . «تمامِ قدرت، از آنِ خداست»؛‏ اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، محقق و مصحح: رسولی محلاتی، هاشم، ج 2، ص 133، نشر بنی هاشمی، تبریز، چاپ اول، 1381ق. ، ج 2، ص 56؛ الکافی، ج 6، ص 474.
 

6. امام جعفر صادق : «اللَّهُ‏ خالِقُ‏ کُلِ‏ شَی‏ء»، [13] و «اللَّهُمَّ أَنْتَ‏ ثِقَتِی‏ فَقِنِی‏ شَرَّ خَلْقِک‏». [14]
7. امام موسی کاظم : «الْمُلْکُ‏ لِلَّهِ‏ وَحْدَه». [15]
8. امام رضا : «ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ». [16]
پينوشت :
[13] . «خدا آفریننده همه چیز است»؛ الکافی، ج 6، ص 473.
[14] . «خدایا! تو مورد اعتماد من هستی پس مرا از شرّ خلق تو نگهدار»؛ الکافی، ج 6، ص 473؛ و در برخی منابع حدیثی عبارت «ربّ أَنْتَ‏ ثِقَتِی‏ فَقِنِی‏ شَرَّ خَلْقِک»؛ نوری، حسین بن محمدتقی، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج 3، ص 302، مؤسسه آل البیت ، قم، چاپ اول، 1408ق؛‏ و نیز «رَبِّ یَسِّرْ لِی أَنْتَ‏ ثِقَتِی‏ فَقِنِی‏ شَرَّ خَلْقِک» آمده است؛ ابن حیون، نعمان بن محمد، دعائم الإسلام‏، محقق و مصحح: فیضی، آصف، ج 2، ص 165، مؤسسه آل البیت ، قم، چاپ دوم، 1385ق.
[15] . بحارالانوار، ج 48، ص 11.
[16] . «هر چه خدا بخواهد قوّت (و نیرویى) جز از ناحیه خدا نیست»؛ الکافی، ج 6، ص 474

امام جواد : «حَسبیَ اللهُ حافِظی». [17]
10. امام هادی : «الله رَبّی و هو عِصمَتی مِن خَلقِه» [18] و «حِفْظُ الْعُهُودِ مِنْ‏ أَخْلَاقِ‏ الْمَعْبُود». [19]
پينوشت :
[17] . «بس است مرا خدایی که حافظ من است»؛ طبرسی، حسن بن فضل، مکارم الاخلاق، ص 91، نشر شریف رضی، قم، چاپ چهارم، 1412ق.
[18] . «خدا، پروردگار من است و او پناه من از خلقش است»؛ ریاض الأبرار فی مناقب الأئمة الأطهار، ج 2، ص 460.
[19] . یعنی، حفظ اموری که خدا در ترک یا انجام آن با ما عهد بسته است، از خُلقیاتیست که خدا دوست دارد؛ حسینى عاملى‏، سید تاج الدین، التتمة فی تواریخ الأئمة ، ص 136، نشر بعثت، قم، چاپ اول، 1412ق؛ بحارالانوار، ج 50، ص 117.

11. امام حسن عسکری : «سُبْحَانَ‏ مَنْ‏ لَهُ‏ مَقَالِیدُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْض». [20]
12. امام زمان حضرت حجت : «أنا حجة الله و خالصته»، [21] و به نقلی «أنا حجّة الله» [22] است.
البته، روایات مختلف دیگری نیز درباره نقش انگشترى ائمّه اطهار  نقل شده است که می توان به منابع حدیثی و تاریخی مربوط به سیره معصومان  مراجعه کرد.
پينوشت :
[20] . «پاک و منزه است خدایی که کلیدهاى آسمان ها و زمین از آن اوست»؛‏ بحارالانوار، ج 50، ص 238.
[21] . «من حجّت و خالص خدا هستم»؛ یزدی حایری، علی، إلزام الناصب فی إثبات الحجة الغائب ، محقق و مصحح: عاشور، علی، ج 1، ص 428، مؤسسة الأعلمی، بیروت، چاپ اول، 1422ق؛ محدّث نوری، میرزا حسین، نجم الثاقب فی أحوال الإمام الغائب‏، ج 1، ص 101، نشر مسجد جمکران، قم، چاپ دهم، 1384ش.
[22] . شیخ عباس قمى،‏ منتهی الآمال، ج 3، ص 1975، نشر دلیل ما، قم، چاپ اول، 1379ش.